In your eyes I'm going
verse opens his eyes ...
each page a sea,
every sea a while.
In your soul without a sky
no body you hide ...
for love love and be happy
near and far from me ...
... Like the wind.
what i wanted most was to be found and loved,despretly to be held and to be plessured.sadly thinking putting those stressful feelings behind me.and truely enough i would be happy with 1 of those red roses i realy love ,from the man loves me and also found me
When we Love without facing reality, someday we will hurt the one we love.
I think that most of the time we don't really know what makes our own light shine. If we did, I think most of us would use it to light our own path. Instead, I think others see our light and use it to help them find their way. If we are lucky enough to have a lot of people gathering to ours, their lights help us to find our own way. Nick Smalling
ΙΘΑΚΗ
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρείς,
αν μέν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι
Δύναμη
Μόλις ο ξεχασμένος ύπνος
Στα σκεπάσματα
Αρχίζει να μυρίζει
Κερί σβησμένο στης άμμου
Τα θεάματα
Εκεί στη θάλασσα
Στην άσπρη εκκλησία
Αλλος αέρας στέλνεται
Με τόλμη και με κύματα
Για μιαν ελεύθερη ουσία
Χωρίς θυμίαμα και κήρυγμα
Μόνο με μια ανάγκη
Για το σήμερα
Βρίσκει τη δύναμη
Ο ύπνος
Ησυχα τις σκέψεις κλέβει
Προς μιαν ατέρμονη αλήθεια
Εκεί στις φλόγες
Φρέσκος αέρας έρχεται
Με πάθος και τυφλώνοντας
Τα σταθερά σημεία
Μακριά από το σήμερα
Αναδεύοντας
Τους τόπους της ψυχής μας
Φεύγει το σώμα
Χάνεται
Για ένα ολάκερο
Ρευστό ταξίδι
Μένει ο ξεχασμένος
Παυλίνα Παμπούδη
Βιογραφικά στοιχεία
Τότε,
Παρασκευή ίσως,
Μ' έκοψαν πάλι
Πρόχειρα παιδί από χρόνο:
Σταυρό από πεντάλφα
Βαφτιστικά λουστρίνια από μαύρο ζώο
Φιόγκο από μυαλό
Φόρεμα άλλο μέγεθος
Λόγια πετούμενα
Χεράκια παγωμένα με μολύβι
Επρεπε γρήγορα να μεγαλώσω πάλι
Δε χωρούσα στο χαρτί μου
Επρεπε να γυρίσω το χαρτί
Πίσω στο δέντρο
Με τις δέκα κατευθύνσεις των κλαδιών
Επρεπε
Ζωντανό
Να μοιραστώ στα φύλλα
Ας παίξω
Είπα τότε
Εγώ, Αυτοί,
Αστρα, Νερό
Αέρας, Γη
Τα γράμματα
Τα βότσαλα
Τα ζώα, τα πουλιά, τα έντομα
Τα ψάρια, τα φυτά
Η Πόλη
Τα ποιήματα σου μοιάζουν με το σκοτεινό κέντρο μιας πόλης.
Τα μυθιστορήματα, τα διηγήματα, τα ημερολόγιά σου είναι προάστια
Αυτής της μεγάλης πόλης.
Τα ξενοδοχεία παραμένουν φωτισμένα όλη νύχτα σαν κτήρια γραφείων
Γεμάτα μελετητές, ιερείς, προσκυνητές. Τη νύχτα είναι που
Μερικές φορές περνάω οδηγώντας. Ασυναίσθητα
Περνάω οδηγώντας, πηγαίνοντας αργά, απλώς
Περιπλανώμενος μέσα στο δικό μου σκοτάδι, συλλογιζόμενος
Τι έκανες. Σχεδόν πάντα
Σε βλέπω φευγαλέα - σε κάποια διασταύρωση,
Να κοιτάς προς τα πάνω, σαν χαμένη, εξήντα ετών.